Hoe ervaar jij Stilte?

Hoe ervaar jij stilte?

Overkomt het jou wel eens dat je bang bent voor de stilte?

De stilte als er even niets te doen is? 

Dat je daarom maar snel weer wat gaat doen, om dát wat naar boven komt maar niet te hoeven voelen?
Om zo steeds verder en verder van jezelf verwijderd te raken?
Niet meer te weten wie je echt bent en wat je echt graag wil?
Dat het leven jou leeft in plaats van dat jij het leven leeft?

Herken je dit en wil je het niet meer?

Toegeven aan jezelf dat er iets is wat niet lekker gaat, is de eerste stap. Een vaak moeilijke maar heel belangrijke stap.
Het getuigt van lef, kracht en moed als je ernaar durft te kijken. En er met jezelf of iemand anders over durft te praten. Alleen maar praten lost de meeste dingen niet op.

Het zit veel dieper in jezelf.

Niet geuite emoties, opvoeding, (traumatische) gebeurtenissen, verlies van geliefden, niet gehoord/gezien worden, en zo meer; het zet zich vast in ons lichaam. Zorgt zo voor blokkades.
Je lichaam geeft het allemaal aan, in de vorm van rusteloosheid maar niet weten hoe verder te gaan, moeheid, burn-out, pijn, ongemak of ziekte.


Ik wil graag luisteren naar wat je lichaam je te vertellen heeft, ook tussen de regels door, want daar wordt veel verteld.
Samen met jou het pad van het hoofd naar het hart bewandelen.
In jouw tempo.
Voelen wat gevoeld wil worden, horen wat gehoord wil worden.

Ruimte creëren voor JOU, voor jouw echte zelf.


Durf jij naar jezelf te gaan luisteren?