MENSWAARDIGHEID 6 april 2020
Van mijzelf kan ik rustig zeggen dat ik de deur niet plat loop bij familie en vrienden. Dat is voor mij helemaal oké. Ik weet dat we van elkaar houden en als het nodig is zijn zij er voor mij en ben ik er voor hen. Anderen zien familie en vrienden heel vaak en voor hen is deze situatie best aanpassen en er is gemis aan lichamelijk contact.
Liefde is er in vele vormen
Je kunt ook rustig zeggen dat de geestelijke gezondheid altijd nog een ondergeschoven kindje is in onze maatschappij. Lichamelijke gezondheid staat voorop. Heb je lichamelijke hulp nodig dan kun je altijd terecht bij een dokter. Heb je geestelijke hulp nodig dan is het helaas heel anders. Dat blijkt wel uit het feit dat de preventieve tak van de GGZ een aantal jaren geleden uit de basis van de gezondheidszorg is gegooid. Met idioot lange wachtlijsten – die toch al lang waren – en een groot aantal zware casussen tot gevolg.
En ook nu tijdens deze virus-crisis staat de lichamelijke gezondheid voorop.
Zo erg zelfs dat we onze geliefden alleen moeten laten. Zo erg zelfs dat we onze geliefden (bijna) alleen moeten laten sterven. Een onwaardige dood. Zonder waardig afscheid. Heel veel leed – geestelijk leed – veroorzakend bij de achterblijvers (en zorgverleners). Het is zo schokkend om deze schrijnende verhalen te horen en lezen. Deze onmenselijke verhalen doen pijn. Pijn in het hart en de ziel.
Waar zijn we mee bezig?
Alle eenzaamheid en depressie bij vooral ouderen, dementerenden en mensen met een verstandelijke beperking. Ze begrijpen er niets van dat hun familie niet meer langs komt of voor het raam naar ze zwaait. Een groot aantal voelt zich verlaten, afgedankt, alsof ze gevangen zitten, letterlijk opgesloten. Zelfs voelt het voor velen alsof het (weer) oorlog is.
Zijn we zo in de ban van angst dat we blind zijn voor de menselijkheid? Blind zijn voor het geestelijke deel van deze crisis? Zijn we de mens achter het lichaam uit het oog verloren? De waardigheid en menselijkheid weggestopt achter lichamelijke beschermingsmaatregelen, gericht op lichamelijke gezondheid.
Het is een lastige situatie
Begrijpelijk dat er maatregelen moeten worden genomen. Laten we ons ook allemaal zoveel mogelijk houden aan 'het afstand houden', om besmettingskansen te verkleinen. En een situatie te voorkomen waarbij zorgverleners onmenselijke keuzes moeten maken, moeten kiezen tussen wie wel en wie niet beademd gaat worden. Maar laten we het menselijke aspect in het oog houden. Het is onverteerbaar dat het voor zovelen ten koste moet gaan van waardigheid en veel leed.
Menswaardigheid
Laten we onze geliefden nog langer in eenzaamheid en depressie alleen zitten?
Laten we onze geliefden nog langer in eenzaamheid sterven?
Laten we nabestaanden nog langer alleen achter met geestelijke nood? Omdat ze geen waardig afscheid hebben kunnen nemen van hun geliefde, waarmee ze soms wel meer dan 40 jaar hebben samen geleefd?
Je kunt ook rustig zeggen dat de geestelijke gezondheid altijd nog een ondergeschoven kindje is in onze maatschappij. Lichamelijke gezondheid staat voorop. Heb je lichamelijke hulp nodig dan kun je altijd terecht bij een dokter. Heb je geestelijke hulp nodig dan is het helaas heel anders. Dat blijkt wel uit het feit dat de preventieve tak van de GGZ een aantal jaren geleden uit de basis van de gezondheidszorg is gegooid. Met idioot lange wachtlijsten – die toch al lang waren – en een groot aantal zware casussen tot gevolg.
En ook nu tijdens deze virus-crisis staat de lichamelijke gezondheid voorop.
Zo erg zelfs dat we onze geliefden alleen moeten laten. Zo erg zelfs dat we onze geliefden (bijna) alleen moeten laten sterven. Een onwaardige dood. Zonder waardig afscheid. Heel veel leed – geestelijk leed – veroorzakend bij de achterblijvers (en zorgverleners). Het is zo schokkend om deze schrijnende verhalen te horen en lezen. Deze onmenselijke verhalen doen pijn. Pijn in het hart en de ziel.
Waar zijn we mee bezig?
Alle eenzaamheid en depressie bij vooral ouderen, dementerenden en mensen met een verstandelijke beperking. Ze begrijpen er niets van dat hun familie niet meer langs komt of voor het raam naar ze zwaait. Een groot aantal voelt zich verlaten, afgedankt, alsof ze gevangen zitten, letterlijk opgesloten. Zelfs voelt het voor velen alsof het (weer) oorlog is.
Zijn we zo in de ban van angst dat we blind zijn voor de menselijkheid? Blind zijn voor het geestelijke deel van deze crisis? Zijn we de mens achter het lichaam uit het oog verloren? De waardigheid en menselijkheid weggestopt achter lichamelijke beschermingsmaatregelen, gericht op lichamelijke gezondheid.
Het is een lastige situatie
Begrijpelijk dat er maatregelen moeten worden genomen. Laten we ons ook allemaal zoveel mogelijk houden aan 'het afstand houden', om besmettingskansen te verkleinen. En een situatie te voorkomen waarbij zorgverleners onmenselijke keuzes moeten maken, moeten kiezen tussen wie wel en wie niet beademd gaat worden. Maar laten we het menselijke aspect in het oog houden. Het is onverteerbaar dat het voor zovelen ten koste moet gaan van waardigheid en veel leed.
Menswaardigheid
Laten we onze geliefden nog langer in eenzaamheid en depressie alleen zitten?
Laten we onze geliefden nog langer in eenzaamheid sterven?
Laten we nabestaanden nog langer alleen achter met geestelijke nood? Omdat ze geen waardig afscheid hebben kunnen nemen van hun geliefde, waarmee ze soms wel meer dan 40 jaar hebben samen geleefd?
Laten we angst de baas blijven met LIEFDE
Iedereen heel veel liefde, kracht en moed toegewenst om in deze tijd te doen wat menswaardig is.
Iedereen heel veel liefde, kracht en moed toegewenst om in deze tijd te doen wat menswaardig is.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten